برنده مدال طلای AIA در سال 2008
Renzo Piano
زندگی نامه
رنزو پیانو ، معمار مشهور ایتالیایی ، در چهاردهم سپتامبر سال 1937 در شهر جنوا به دنیا آمد ، شهری که خانه و دفتر کارش هنوز همان جا قرار دارد . پدرش صاحب یک شرکت ساختمانی و همین مسئله بسیار به او کمک کرد تا بسیاری از نظریه های خود را در عمل بیازماید
. پیانو در دانشگاه پلی تکنیک میلان در رشته معماری تحصیل کرد و پس از فارغ التحصیلی ، در همان جا به تدریس مشغول شد (1965-1968 ). درهمین سالها تجربیات خود را با سفرهایی به انگلیس و آمریکا تکمیل کرد در همان دوره با مهندس و طراح فرانسوی ، ژان پرووه ، آشنا شد و این دوستی ، تاثیر عمیقی بر زندگی حرفه ای او گذاشت .
از پروژه های نخستین او می توان به یک مجتمع آپارتمانی در گارونه در نزدیکی آلساندریا (1969) اشاره کرد که البته هنگام ساخت به وسیله ی خود مالک ، تغییرات بسیاری در آن راه یافت . پیانو سپس غرفه ی صنعت ایتالیا در نمایشگاه جهانی 1970 در اوساکا را با استفاده از پوشش های سبک پلاستیکی طراحی کرد . از طریق تدریس در دانشگاه میلان و اتحادیه های معماری در لندن ( AA ) ، با ریچارد راجرز ارتباط یافت . شماری از پروژه های مشترک پیانو وراجرز در مرحله ی طراحی باقی ماندند و به اجرا در نیامدند ، تا این که آنان درسال 1971 در مسابقه ی طراحی مرکز ملی فرهنگ و هنر ژرژ پمپیدو در پاریس برنده شدند . این پروژه در دنیای معماری همچون رویدادی کم نظیر سرو صدا کرد و هر دو طراح آن را در بالاترین رده های جهانی مطرح ساخت .
آنان در همان سال دفتر معماری مشترکی در پاریس افتتاح کردند که تا سال 1977 به کار خود ادامه داد . پیانو و راجرز پروژه ی ساختمان اداری B&B ایتالیا (1973) را نیز به عنوان پیش درآمد مرکز پمپیدو ، در نووِدراته در نزدیکی کومو به اجرا درآوردند . این پروژه به محفظه ای شباهت دارد که در میان سازه ی باز ساختمان معلق است و کانال های تاسیساتی آن با رنگ های براق ، به صورت نمایان در بیرون ساختمان باقی گذاشته شدند . پیانو در 1977 به همراهی مهندسی به نام پیتر رایس ، یک دفتر معماری در جنوا افتتاح کرد . پروژه های این دفتر جدید از جمله شامل آزمایشگاهی برای مرکز بازسازی شهری در اوترانتو در ایتالیا (1979)و موزه ای برای کلکسیون مِنیل در هوستون ( تگزاس ، 1982-1987) بود .پروژه های عمده ی بعدی در دهه های 1980 و 1990 عبارت بودند از : سالن ورزشی در راوِنا (1986-1987 )ورزشگاه در باری (1987-1990 ) ، و ساختمان های سینکروتون در گرنوبل (1987)، بنیاد بِیِلِر در ریهِن (1991-1997 )، ترمینال فرودگاه کانسای در اوساکا (، 1988-1994 ) و مرکز علمی دانش و فناوری «نوکلانشهر» در آمستردام (1992-1997) ،که امروزه به مرکز علمی NEMO تبدیل شده است .این ساختمان که پوششی از مس دارد ، از دور همچون کشتی پهلو گرفته به نظر می رسد . تقریبا در همان زمان پیانو مرکز فرهنگی چوبی ژان ماری تژیباو را نیز در نومئا، پایتخت کالدونیای جدید ، ساخت و در آن سنتهای ساخت بومی منطقه را به خوبی بازتاب داد . آثار بعدی ، مانند پارک موسیقی در رم (1994-2002 ) و مرکز پاول کلی در برن (1999-2006)نشانگر آن هستند که پیانو در جست جوی شیوه ای قطعی برای طراحی ساختمان های بزرگ است .
پیانو در هفتاد و یک سالگی همچنان معماری پرکار به شمار می آید . او رئیس دفتر معماری «کارگاه ساختمانی » (Building Workshop ) است که بیش از 100 نفر در دفاتر آن در پاریس و جنوا مشغول به کار هستند . برخی از پروژه های اخیر او که هنوز در دست ساخت هستند ،عبارتند از : موزه ی هنر آمریکا (ویتنی) در نیویورک (2005 )، برج های 1و2 رنزو پیانو در سان فرانسیسکو (2006 )ساختمان های نیورک تایمز در منهتن نیویرک (، در 2008 )، پل پیاده رو نیکولز در شیکاگو (افتتاح در 2009)، توسعه ی «جناح مدرن » پژوهشکده ی هنر شیکاگو (،افتتاح در2009 )و...
پیانو در طول زندگی حرفه ای خود ، افتخارات معماری فراوانی را به دست آورده که از میان آنها می توان به بردن معتبرترین جوایز معماری جهان مانند پریتزکر (1998)و مدال طلای پژوهشکده ی معماری آمریکا (AIA)در سال میلادی جاری اشاره کرد . مجله ی تایم در شماره ی ویژه خود در سال 2006 او را در زمره ی 100 فرد تاثیر گذار جهان معرفی کرد . او که یک موزه ی هنر معاصر را با همکاری یونسکو در سارایوو ساخته بود ، در هجدهم مارس 2008 به عنوان شهروند افتخاری سارایوو در بوسنی و هرزگوین شناخته شد .
برگرفته از:مجله هنر و معماری-شماره نهم (دوره جدید)-تابستان ۱۳۸۷
